قانونگذاری مطلوب مبتنی بر مجموعه‌ای از اصول و ملاحظات از ابعاد مختلف حقوقی، جامعه‌شناختی، اقتصادی و... است؛ برخی از این اصول و ملاحظات، منشا تکوین قانون هستند که عمدتا بایستی به ضرورت تقنین بیانجامد و برخی دیگر، از اصول حکمرانی تقنینی مطلوب به شمار می‌آیند؛ از جمله رعایت غبطه موضوعات انسانی قانون. مجموع این اصول می‌توانند سنجه‌هایی برای رویکرد آسیب‌شناسانه به طرح‌های قانونی قرار گیرد. رویکرد آسیب‌شناسانه گرچه کمتر در آثار پژوهشی مدنظر قرار گرفته اما بررسی آنها افزون بر نمایاندن رویکردها و گزاره‌های غلط پیشنهاد شده در طرح، می‌تواند بایسته‌هایی را پیشاروی قانونگذاران قرار دهد و این نوشتار، این مهم را در خصوص طرح تشکیل سازمان مددکاری اجتماعی، مدنظر قرار داده است. از جمله نتایج و دستاوردهای این نوشتار توصیفی-تحلیلی، می‌توان به انطباق طرح حاضر با روح کلی نظام قانونگذاری ایران مبنی بر تمرکززدایی و خودتنظیمی حرفه‌ای و نیز سازمان‌یابی و انضباط اداری اشاره کرد؛ همچنانکه در رویه مقابل، طرح حاضر، مخالفت‌های متعددی از معیارهای مطلوب نظام حرفه‌ای از حیث «استقلال مالی»، «استقلال شخصیت حقوقی از دولت» و «اصل شفافیت قانون» داشته و همچنین این طرح در مواردی رویاروی سیاستهای کلی نظام اداری و نیز نظام نظارت و تعادل است.