اقتصادی که به‌عنوان اقتصاد مقاومتی مطرح می‌شود، مردم‌بنیاد بوده و برمحور دولت شکل نمی‌گیرد. دراین‌صورت افراد جامعه می‌توانند از استعدادهای خود استفاده کرده و نقش سازنده‌ای در اقتصاد کشور خود ایفا کنند. بر اساس منویات مقام معظّم رهبری در مؤلفه‌های اقتصاد مردمی می‌توان به مواردی همچون: استفاده حداکثری از ظرفیت‌های داخلی، واگذاری اجرای فعالیت‌های اقتصادی به مردم (تعاونی‌ها)، توازن منطقه‌ای، تمرکززدایی و تأکید بر طبقات محروم اشاره کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی اولویت مهمی برای برقراری تعادل‌های منطقه‌ای و محرومیت‌زدایی و حضور مستمر و محکم مردم در اقتصاد مطرح شد و تلاش‌هایی در این راستا صورت گرفت که یکی از مجراهای اجرای آن، برنامه‌های توسعه بود. بررسی این برنامه‌های توسعه از جنبه توجه به مردم در طراحی و شکل‌گیری اقتصاد نشان می‌دهد علی‌رغم اینکه مردم یکی از مهم‌ترین ارکان آن در مبانی در نظر گرفته می‌شود، اما آن‌طور که باید بر اصلاحات اساسی و ایجاد رویه‌های مثبت در برنامه توجه نشده است. هرچند که در برنامه اخیر نسبت به برنامه‌های قبلی بیشتر به این مهم پرداخته شده، اما باز هم صرفاً به بیان برخی کلیات و مواد در مورد حمایت از تعاونی‌ها و مباحث به ظاهر مرتبط خصوصی‌سازی اکتفا شده است. به‌نظر می‌رسد دستیابی به این مهم، نیاز به اصلاحات ساختاری و بنیادی در محتوای برنامه‌ها داشته و صرف ارائه مواد و بندهای کلی و آن‌هم در اغلب موارد، احاله موضوع به تدوین آیین‌نامه توسط دستگاه‌های اجرایی، نمی‌تواند منجر به تحقق آن اهداف شود.