تجاری‌سازی محصولات فکری (Commercialization) به عنوان یکی از کارکردهای نظام مالکیت فکری، جزء اهداف سازمان‌های تجارت جهانی و مالکیت فکری برشمرده شده است. کشورها با توجه به منافع ملی و شرایط توسعه‌یافتگی خود، مقررات ملی مناسب در حوزه مالکیت فکری وضع می‌کنند؛ ولی این تلاش کافی نیست؛ چراکه با تفاوت در حقوق ملی کشورها و اصل سرزمینی حاکم بر حقوق مالکیت فکری، حمایت از این حقوق نیز متفاوت بوده، اشخاص دخیل در فرایند گردش محصول با پراکندگی و بی‌ثباتی مقررات حاکم روبرو خواهند شد. یکسان‌سازی یا هماهنگ‌سازی مقررات ملی کشورها و ایجاد مقررات فراملی لازم‌الاجرا به منظور کمک به تجارت آزاد مالکیت فکری، امری اجتناب‌ناپذیر است. موافقت‌نامه تریپس، با دارا بودن ویژگی‌هایی چون گستردگی موضوعات تحت شمول، ایجاد کمیته حمایت و الزام کشورها به رعایت آن، وضع اصول مبنایی حاکم بر مالکیت فکری، لحاظ ضمانت اجرا و نظام حل اختلاف و اعمال مهلت انتقالی با توجه به تفاوت در سطح پیشرفتگی کشورها از یک سو، و تعداد زیاد کشورهای عضو از سویی دیگر، در ایجاد نظام حقوقی واحد در حوزه مالکیت فکری بسیار مؤثر بوده است. این مقاله ابتدا سیر شکل‌گیری مقررات بین‌المللی از جمله تریپس را بررسی کرده، در ادامه ویژگی‌های تریپس را که موجب برتری این مقرره بر سایر مقررات بین‌المللی شده، مطالعه خواهیم کرد