مجلس شورای اسلامی دارای دو شأن نظارتی و تقنینی است. در شأن تقنینی، نماینده مجلس با رأی دادن به طرح یا لایحه، اعتبار قانونی به آن می‌‌بخشد. هرچند بنابر قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، این اعتبار قانونی معلّق به «عدم ردّ» در شورای نگهبان است، اما بنابر تصریحات قانون اساسی، مجلس شورای اسلامی صلاحیت منحصره «وضعِ» قانون را داشته و تحقق‌بخش «قوه مقننه» در نظام حقوقی کشور می‌‌باشد. با نظر به موضوع‌‌شناسی حقوقی، نماینده مجلس با رأی خویش در مقام «انشاء قانون» برمی‌‌آید و با این عمل حقوقی، در امور عامه دخالت می‌‌کند که حیطه ولایتِ «فقیه» است و او در حقیقت نیابت از ولی ‌‌فقیه در امر تقنین را به عهده می‌‌گیرد و همچنین با نظر به اینکه قانون اساسی برای اعمال حقوقی نماینده مجلس الزاماتی را در نظر گرفته است، به نظر می‌‌رسد می‌‌توان تکالیف الزامیه‌‌ای را متوجه به عمل حقوقی نماینده مجلس دانست. نگارنده در این مقاله سعی دارد با نظر به مبانی پذیرفته و موضوع‌‌شناسی حقوقی «رأی»، تکالیف الزامیه مورد نظر را به‌دست آورد؛ تکالیف الزامیه شرعیه‌‌ای که نماینده مجلس باید ملتزم به رعایت آنها گردیده و نباید آنها را ترک نماید.