اگرچه تکیه بر مالیات به عنوان درآمد پایدار و رفع کسری بودجه از یک طرف و کاهش تملک و تصدی اقتصادی دولت از طرفی دیگر، می‌تواند بر کارامدی اثرگذار باشد؛ اما سؤال جدی در تنویر افکار عمومی این است که با وجود منابع و ثروت‌های عظیم طبیعی در کشور، چرا سهم مالیات بسیار بالا و سهم منابع طبیعی و انفال در تأمین منابع مالی حاکمیت پایین است؟ در شرایط فعلی کشور که درآمد واقعی عموم مردم جامعه با کاهش مواجه شده است، آیا اصولاً می‌توان با شعار کاهش وابستگی به درآمد نفتی، مدیریت صحیح انفال و سهم آن را ـ در این شرایط حساس ـ نادیده گرفت و بدون توجه به ناترازی زندگی افراد جامعه، اقدام به افزایش سهم مالیاتی نمود؟ به نظر می‌رسد بر فرض فراهم آوردن زمینه‌های نظری افزایش نسبت مالیات در تأمین منابع مالی حاکمیت، نباید از اصل عقلایی غافل شد که افراد و نهادها، سهم‌شان در تأمین منابع مالی حاکمیت به اندازه ظرفیت‌شان است و تکلیف بما لا یطاق از اساس محکوم است. ضمن اینکه ستاندن سهم مالیاتی غیرموجه از اقشار ضعیف جامعه در کنار انتقال گسترده بار مالیاتی به طبقات پایین جامعه و همچنین افزایش نرخ مالیات بر ارزش افزوده، خود تصویر بی‌عدالتی در نظام مالیاتی را به رخ می‌کشد. در این تحقیق سعی شده است با الگو گرفتن از تأمین مالی اسلام این فرضیه مورد بررسی قرار گیرد که با وجود منابع تحت تملک دولت و سهم آن از دارایی‌های عمومی، توسعه مالیات ستانی در ایران به حدی که همه نیازهای جاری دولت از مالیات تأمین شود، به گسترش بی‌عدالتی می‌انجامد.