قاعده فراش که از گزاره ‌«الولد للفراش و للعاهر الحجر» برگرفته شده، وضعیتی است که طفل متولد در آن شرایط ملحق به شوهر می‌شود. اما گستره این مفهوم حقوقی و تعارض آن با ادله پزشکی در حقوق ایران و مصر، به‌ویژه در فرض ناهمگونی نتایج ادله پزشکی با اماره فراش چندان هویدا نیست. به جهت آنکه تحقیقی موسّع و یکپارچه در این‌باره صورت نگرفته است. ازاین‌رو پرسش از فروع قاعده فراش و تعارض آن با ادله پزشکی در دو نظام حقوقی، مسئله‌ای است که نیازمند کاویدن تا مرحله پاسخی درخور است. به‌نظر می‌رسد اماره فراش در رابطه با نکاح و خارج از نکاح قابل‌اعمال است که هریک از این دو حالت مبتنی بر فروعات مختلفی است که در این پژوهش به هریک از این فروعات در حقوق دو کشور پرداخته شده است. نیل به این مقصد در سایه توصیف و تحلیل گزاره‌های فقهی با گردآوری داده‌های کتابخانه‌ای میسر است که نتیجه آن، تبیین گستره و حیطه اماره فراش، تعارض دو اماره، اماره فراش در حالت زنا، تلقیح مصنوعی و نکاح موقت در حقوق ایران و مصر است