رفتار اقتصادی اسلام در مقوله قرض با سایر نظامات اقتصادی متفاوت است. قرض‌الحسنه عقدی است که انگیزۀ تحقق آن از منظر عرضه‌کننده، ایثار است. از سویی از میان سه دسته متقاضیانِ وجوه (قرض) یعنی آنها که صرفاً توانایی بازپرداخت اصل وجه را دارند، آنانی که علاوه‌بر اصل وجه، توانایی بازپرداخت سهمی از بهره را هم دارند و گروهی که توانایی پرداخت هیچ‌یک را ندارند، قرض‌الحسنه در زمره دسته اول قرار می‌گیرد.
ممکن است برخی از متقاضیان با وجود تمایل به پرداخت اصل بدهی‌، به‌دلیل شرایط خاص اقتصادی یا بیماری، توانِ پرداخت بدهی را در موعد نداشته باشند. در چنین مواردی افراد به‌دنبال استمهالِ قرارداد قرض خواهند بود. راهکار مرسومِ ازدیادِ مبلغ بدهی در ازای افزایش مهلت، به حرمت ربای جاهلی می‌انجامد. این مشکل در نظام بانکی بیشتر رخ می‌نماید. بررسی راهکارهای موجودِ نظام بانکی جهت امهال بدهی و تطبیق آن با فقه امامیه، هدف اصلی مقالۀ پیش‌ِروست. یافته‌های پژوهش حاکی از امکان‌پذیر بودن شیوه‌های تمدید، تجدید و تأمین مالیِ قراردادِ قرض‌الحسنه از طریق عقود دیگر می‌باشد.