قانونگذار کیفری کشور ما همواره در قوانین عام و گاه در برخی قوانین خاص، لزوم شدت برخورد کیفری با ارکان گروه‌های مجرمانه را مدنظر داشته است. ماده 130 ق.م.ا مصوب 1392 در همین راستا اقدام به تشدید مجازات سردسته گروه‌های مجرمانه سازمان‌یافته نمود. با توجه به سابقه تقنینی این ماده و نیز دقت در قوانین خاص درخصوص جرم‌انگاری اقدامات سردسته گروه‌های مجرمانه، به‌نظر می‌رسد قانونگذار با تصویب این ماده در پی ایجاد رویه تقنینی واحد درخصوص مجازات سردسته گروه‌های مجرمانه سازمان‌یافته بوده است. این در حالی است که تأمل در قوانین خاص این حوزه چنین می‌نمایاند که قانونگذار از تعیین مجازات برای اعضای گروه‌های مجرمانه سازمان‌یافته و نیز سردسته و اعضای گروه‌های مجرمانه غیرسازمان‌یافته بی‌دلیل غفلت نموده است؛ درحالی‌که ایجاد وحدت رویه تقنینی مستلزم آن بود که قانونگذار در قانون مجازات مصوب 1392 در کنار تعیین مجازات برای سردسته گروه‌های مجرمانه سازمان‌یافته، به تعیین مجازات برای این افراد نیز اقدام می‌نمود. نوشته پیشِ‌رو با بررسی سوابق تقنینی ماده 130 ق.م.ا مصوب 1392 و قوانین خاص در حوزه تعیین مجازات برای سردسته و اعضای گروه‌های مجرمانه سازمان‌یافته و غیرسازمان‌یافته، با اثبات لزوم ایجاد وحدت رویه تقنینی در این حوزه، به طرح پیشنهاد درخصوص تعیین مجازات مجزا برای هریک از سردسته و اعضای گروه‌های مجرمانه سازمان‌یافته و غیرسازمان‌یافته پرداخته است.