حمایت از اشخاص در برابر ناپدید سازی اجباری به صورت اجمالی در برخی معاهدات و اسناد بین المللی حقوق بشری از جمله قطعنامه های مجمع عمومی سازمان ملل طرح گردیده بود. تا اینکه "کنوانسیون بین المللی حمایت از تمامی اشخاص در برابر ناپدید شدن اجباری" درشش فوریه 2007 برای امضای کشورها در پاریس مفتوح گردید و از تاریخ 23 دسامبر سال 2010 لازم الاجرا گردید. محور اصلی این مقاله، بررسی تعهدات کشورهای عضو از جمله جرم انگاری ناپدید سازی، تعقیب و محاکمه متهمین به ارتکاب این جرم، عدم بازداشت مخفی و اطلاع رسانی شفاف در خصوص افراد مورد حمایت و تطبیق این تعهدات با قوانین و مقررات حقوق داخلی ایران می باشد. از تحقیق حاضر، این نتیجه حاصل می شود که در بیشتر موارد، حقوق ایران در تضاد با تعهدات فوق نمی باشد و بالعکس در موارد متعدد تطابق وجود دارد.  به طور مشخص،  در خصوص الزامات حقوق بشری ذکر شده در کنوانسیون از جمله عدم بازداشت مخفی، غیرقانونی و خودسرانه، لزوم محاکمه عادلانه و به دور از هر گونه شکنجه ، حق اطلاع به خانواده و حق دسترسی به وکیل و دریافت غرامت در ایران قوانین مشابهی وجود دارد، اما به طور خاص و مستقیم، در رابطه باجرم انگاری این تخلف و محاکمه بزهکاران، قوانینی وضع نشده است. در نهایت می توان با قانونگذاری مناسب، همسان سازی لازم با تعهدات مندرج در کنوانسیون را ایجاد نمود.