با ملاحظه آیات قرآن، روایات و سیره اهل بیت (ع) در حوزه خانواده، اهمیت و جایگاه خانواده در شرع مقدس اسلام، به‌خوبی نمایان می‌‌گردد. قوانین ایران نیز که برگرفته از شرع اسلام است، خانواده را به‌عنوان واحد بنیادین جامعه اسلامی مورد توجه قرار داده و قانونگذار در راستای حفظ قداست و استواری آن به تصویب قوانین پرداخته است. باوجوداین مسئله طلاق ـ که در عرف و شرع اسلام به‌عنوان امری منفور مطرح است ـ در جامعه وجود داشته و با قبح‌زدایی آن، افزایش آن به‌وضوح مشاهده می‌‌گردد؛ به‌‌گونه‌‌ای که نگرانی بزرگی را برای جامعه ایجاد نموده است. پژوهش حاضر با هدف تلاش در جهت کاهش طلاق، به روش توصیفی ـ تحلیلی با مبنا قرار دادن نگرش خانواده‌محوری (به‌عنوان نگرشی راهگشا در بهبود عملکرد قوانین و مؤثر در کاهش طلاق)، مواد 1129 و 1130 قانون مدنی را مورد نقد و بررسی قرار داده و به این نتیجه رسیده که این دو ماده از قانون مدنی با مبنای خانواده‌محوری که حقوق اسلام و روح قانون مدنی در بخش خانواده به‌دنبال آن است منافات دارد و نیاز است در راستای کاهش طلاق، مواد مذکور اصلاح گردند.